ابنشعبه حرانی، حسن بنعلی، 1404، تحف العقول، تحقیق علیاکبر غفاری، قم، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین.
آزاد، علیرضا و محمدعلی رضایی کرمانی، ۱۳۸۹، بررسی تطبیقی مبانی خاص روشهای تفسیر قرآن و انگارههای هرمنوتیستهای کلاسیک، مطالعات اسلامی: علوم قرآن و حدیث، سال چهل و دوم، شمارۀ پیاپی ۵۰/۳، ص ۵‑۵۰.
حسینی، اعظمالسادات و مهدی مطبع، ۱۳۹۲، پیشنهاد الگویی بر متناسبسازی روشهای معناشناسی در مطالعات قرآنی، نشریۀ پژوهشهای زبانشناختی قرآن کریم، سال ۲، شمارۀ ۱، ص ۸۳‑۱۰۸.
درزی، قاسم، احمد فرامرز قراملکی و منصور بهلوان، 1392، گونهشناسی مطالعات میانرشتهای در قرآن کریم، فصلنامۀ مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی، دورۀ پنجم، شمارۀ ۴، پاییز ۱۳۹۲، ص ۷۳‑۱۰۲.
سند مصوبۀ 13 دیماه سال 1384 شورای عالی انقلاب فرهنگی.
صادقزادگان، هدی، مهدی طبع و رضا شکرانی، 1390، بررسی روش گفتمانکاوی و چگونگی کاربست آن در مطالعات قرآنی، پژوهشنامۀ علوم قرآن و حدیث، سال سوم، شمارۀ اول، بهار و تابستان ۱۳۹۰، ص ۹۳‑۱۱۷.
الصدوق، محمد بنعلی بنبابویه، ۱۳۱۶ ش، معانی الأخبار، قم، انتشارات اسلامی.
طباطبایی، محمدحسین، 1417 ه.ق، المیزان فى تفسیر القرآن، ط5، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه مدرسین حوزۀ علمیۀ قم.
کمالی وحدت، یاسین، سید محمدرضا رشیدی آلهاشم، محمد قاسمیشوب و صفر نصیریان، 1400، تبیین روشهای تربیت دینی بر پایۀ اصلِ نیازمحورِ تدریج، پاسداری فرهنگی انقلاب اسلامی، سال یازدهم، شمارۀ 23، ص 225‑250.
مطرح، مهدی، احمد پاکتچی و بهمن ناهور مطلق، ۱۳۸۸، درآمدی بر استفاده از روشهای «معناشناسی» در مطالعات قرآنی، پژوهش دینی، شمارۀ ۱۸، ص ۱‑۱۳۲.
ممیزی، سعیده، 1392، آیات الحجاب فی تفاسیر القرآن الکریم (دراسة أسلوبیة)، دانشکده علوم انسانی، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه تربیت مدرس.
ممیزی، سعیده، سید حسین سیدی و احمدرضا حیدریان شهری، 1401، گفتمانکاوی تطبیقی متن بهمثابۀ تحلیل جامع قرآن و مطالعات قرآنی؛ موردکاوی آیۀ 30 و 31 سورۀ نور و تفاسیر منتخب، آموزههای قرآنی، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، دورۀ نوزدهم، شمارۀ 36، ص 217‑240.
مهدوی کنی، محمدسعید، 1387ه.ق، مفهوم سبک زندگی و گسترأ آن در علوم اجتماعی، تحقیقات فرهنگی، شمارۀ 1، ص 199‑230.
ابنشعبه حرانی، حسن بنعلی، 1404، تحف العقول، تحقیق علیاکبر غفاری، قم، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین.
آزاد، علیرضا و محمدعلی رضایی کرمانی، ۱۳۸۹، بررسی تطبیقی مبانی خاص روشهای تفسیر قرآن و انگارههای هرمنوتیستهای کلاسیک، مطالعات اسلامی: علوم قرآن و حدیث، سال چهل و دوم، شمارۀ پیاپی ۵۰/۳، ص ۵‑۵۰.
حسینی، اعظمالسادات و مهدی مطبع، ۱۳۹۲، پیشنهاد الگویی بر متناسبسازی روشهای معناشناسی در مطالعات قرآنی، نشریۀ پژوهشهای زبانشناختی قرآن کریم، سال ۲، شمارۀ ۱، ص ۸۳‑۱۰۸.
درزی، قاسم، احمد فرامرز قراملکی و منصور بهلوان، 1392، گونهشناسی مطالعات میانرشتهای در قرآن کریم، فصلنامۀ مطالعات میانرشتهای در علوم انسانی، دورۀ پنجم، شمارۀ ۴، پاییز ۱۳۹۲، ص ۷۳‑۱۰۲.
سند مصوبۀ 13 دیماه سال 1384 شورای عالی انقلاب فرهنگی.
صادقزادگان، هدی، مهدی طبع و رضا شکرانی، 1390، بررسی روش گفتمانکاوی و چگونگی کاربست آن در مطالعات قرآنی، پژوهشنامۀ علوم قرآن و حدیث، سال سوم، شمارۀ اول، بهار و تابستان ۱۳۹۰، ص ۹۳‑۱۱۷.
الصدوق، محمد بنعلی بنبابویه، ۱۳۱۶ ش، معانی الأخبار، قم، انتشارات اسلامی.
طباطبایی، محمدحسین، 1417 ه.ق، المیزان فى تفسیر القرآن، ط5، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه مدرسین حوزۀ علمیۀ قم.
کمالی وحدت، یاسین، سید محمدرضا رشیدی آلهاشم، محمد قاسمیشوب و صفر نصیریان، 1400، تبیین روشهای تربیت دینی بر پایۀ اصلِ نیازمحورِ تدریج، پاسداری فرهنگی انقلاب اسلامی، سال یازدهم، شمارۀ 23، ص 225‑250.
مطرح، مهدی، احمد پاکتچی و بهمن ناهور مطلق، ۱۳۸۸، درآمدی بر استفاده از روشهای «معناشناسی» در مطالعات قرآنی، پژوهش دینی، شمارۀ ۱۸، ص ۱‑۱۳۲.
ممیزی، سعیده، 1392، آیات الحجاب فی تفاسیر القرآن الکریم (دراسة أسلوبیة)، دانشکده علوم انسانی، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه تربیت مدرس.
ممیزی، سعیده، سید حسین سیدی و احمدرضا حیدریان شهری، 1401، گفتمانکاوی تطبیقی متن بهمثابۀ تحلیل جامع قرآن و مطالعات قرآنی؛ موردکاوی آیۀ 30 و 31 سورۀ نور و تفاسیر منتخب، آموزههای قرآنی، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، دورۀ نوزدهم، شمارۀ 36، ص 217‑240.
مهدوی کنی، محمدسعید، 1387ه.ق، مفهوم سبک زندگی و گسترأ آن در علوم اجتماعی، تحقیقات فرهنگی، شمارۀ 1، ص 199‑230.
